Als in 1965 het oude kerkhof aan de Paasbergerweg wordt geruimd, wordt het stoffelijk overschot van dominee Detmar overgebracht naar de begraafplaats aan de Asakkerweg, waar op zijn nieuwe graf op kosten van de gemeente een nieuwe zerk wordt geplaatst. De plaquette van de gedenkzuil die het oude graf sierde, wordt ingemetseld in een muur in de Oude Kerk te Ede.
In oktober 1933 besluit de gemeenteraad één van de nieuw aan te leggen wegen op de Bree naar ds. Detmar te vernoemen: de Detmarlaan. De reden voor deze vernoeming kan alleen gelegen zijn in het feit dat het hier om een in zijn tijd zeer geliefd predikant gaat.

Door de tijdsomstandigheden (Franse tijd) en persoonlijke omstandigheden (inmiddels is Dirk Adrianus getrouwd) duurt het tot 1804 voordat hij met de studie in Utrecht begint. Mede dankzij de extra steun van de hoogleraren rondt de 30-jarige Detmar zijn studie binnen twee jaar af en na een afsluitend examen in de consistorie van de Cunerakerk in Rhenen krijgt hij de preekbevoegdheid.

Vier gemeenten dient Detmar als predikant: De Vuursche (tegenwoordig Lage Vuursche geheten), Wijk, Woerden en Ede. Vele andere gemeenten beroepen Detmar als predikant, waaruit ook blijkt dat hij binnen het behoudend deel van de Hervomde Kerk zeer geliefd was. Zijn werkzaamheden beperken zich dan ook niet tot de genoemde gemeenten waar Detmar als predikant ‘staat’, maar ook binnen de zogenaamde gezelschappen (groepen ‘bevindelijke’ gelovigen die buiten de gevestigde kerk bijeen komen) is hij vaak te vinden. Het devies zoals dat onder het portret van Detmar staat, is ook werkelijk het motto van zijn leven geweest:
'Veel zondaars in te winnen voor ’t Rijk van zijnen Heer,
is Detmars grootste lust, zijn blijdschap en zijn eer'.

De eerste gemeente De Vuursche dient Detmar slechts negen maanden, Wijk (bij Heusden) bijna acht jaar. Hier maakt hij in januari 1809 een overstroming tengevolge van dijkdoorbraak mee, die de hele pastorie onder water zet, zodat de bewoners naar boven moeten vluchten. Detmar schrijft hierover dat door deze omstandigheden “zelfs elke hulpbetoning die ik zo gaarne in die bange uren mijn lieve gemeente bewezen had, mij geheel onmogelijk was”.

Van de 38 jaar dat Detmar predikant is, brengt hij precies de helft door in de gemeente Woerden (1815-1834), waar zijn voorganger in november 1813 bij de terugtrekking van de Fransen door een kogel om het leven is gekomen. Als Detmar eind 1814 de overtocht naar Woerden wil maken, wordt dit onmogelijk door vroeg invallende vorst en daardoor vindt de verhuizing pas eind februari 1915 plaats.
Woerden is voor Detmar een woelige periode. Hier wordt hij geconfronteerd met een grote gemeente zodat hij niet langer de enige predikant is, maar te maken krijgt met andersdenkende collega’s. De gezangenkwestie (de overheid verplicht in iedere kerkdienst een gezang te zingen) speelt hier, er is een gevangenis binnen de muren en Detmar aarzelt niet om ten tijde van de grote cholera-epidemie van 1832 met gevaar van besmetting zieken en stervenden te bezoeken.

Op 12 oktober 1834 wordt Dirk Adrianus Detmar als predikant in Ede bevestigd, een dag later begint in Ulrum de Afscheiding. Veel geestverwanten van Detmar volgen ds. De Cock in deze Afscheiding, maar Detmar blijft de Nederlands Hervormde Kerk trouw. “Maar in Ede had men geen behoefte aan afscheiding: de zuivere bediening van het Woord en van de Sacramenten was nog in de kerk, en de gemeente bloeide onder de arbeid van Detmar”, aldus Van Gorsel. “Er is maar één afscheiding, aldus Detmar, (…) en dat is dat men zich afscheidt van de wereld en de zonde”.

Hoewel er bij de komst van Detmar naar Ede bij sommigen enige weerstand is, verdwijnt deze vrijwel direct als sneeuw voor de zon. H.J. Nijenhuis schrijft in De Zandloper van maart 1984: “Al spoedig bleek dat met hem de juiste man op de juiste plaats was gekomen. Ds. Detmar kon niet alleen goed en duidelijk spreken, maar verstond tevens de kunst om met mensen, van hoog tot laag, om te gaan”.